62
|
γλυκιά πατρίδα
ΤΣΑϊ ΤΟΥ ΒΟΥΝΟΥ Από τΟΝ Ορέστη Δαβία Συνταγές - food styling
Στέλιος Παρλιάρος Φωτογραφίες συνταγών
Αλκης Καλούδης
ερίπου δέκα είναι τα είδη του γένους Sideritis που αυτοφύονται σε πετρώδη και υποβαθμισμένα συνήθως εδάφη της ορεινής Ελλάδας, όλα τους γνωστά με το συλλογικό όνομα «τσάι του βουνού». Πολλές περιοχές ερίζουν για το ποια παράγει εκείνο με την καλύτερη γεύση και τη μεγαλύτερη θεραπευτική δύναμη, δεν είναι όμως πράμα απλό να εξακριβώσεις αν η ενδημική «μαλοτήρα» της δυτικής Κρήτης (S. syriaca) υπερέχει όντως του «βλάχικου» τσαγιού (S. athoa). Γνωρίζω, πάντως, πως μεγάλες εταιρείες του εξωτερικού, οι οποίες εδώ και αρκετά χρόνια προμηθεύονται σημαντικές ποσότητες σιδερίτη με σκοπό την εμπορική αξιοποίηση του γευστικού χαρακτήρα του, δείχνουν μια προτίμηση στο επονομαζόμενο τσάι «του Παρνασσού» (S. scardica), το οποίο σημειωτέον συλλέγεται κυρίως στις βουνοκορφές του όρους Οθρυς. Περι-συλλογή Κινήσαμε μόλις ξημέρωσε, γιατί έπρεπε να σκαρφαλώσουμε πάνω απ’ τα 1.000 μέτρα. Τα δρεπάνια, όταν φτάσαμε, είχαν ήδη πάρει φωτιά και έτσι, μέχρι να μεσημεριάσει, τα στοιβαγμένα δεμάτια είχαν σηκωθεί ψηλά. Ολοι, και περισσότερο φυσικά οι συλλέκτες, νιώθαμε αποκαμωμένοι. Ομως, το έντονο, υπέροχο άρωμα του φρεσκοκομμένου σιδερίτη προκαλεί, φαίνεται, μεθυστική αγαλλίαση. Παράτησα, λοιπόν, κάπου την κάμερα και το μόνο που με ένοιαζε ήταν να θαυμάζω πώς πετούν ασυλλόγιστα οι ορεσίβιες πεταλούδες και πώς οι αγριομέλισσες τρυπώνουν μανιασμένες στα κίτρινα άνθη για να ρουφήξουν τον διεγερτικό χυμό τους. Αλλά, βέβαια, για τους ανθρώπους που ζουν φροντίζοντας το σιδερίτη, ποτέ δεν περισσεύει χρόνος. Κατηφορίσαμε λοιπόν μέχρι το χωριό Βρύ-
CORBIS/APEIRON, ΑΛΚΗΣ ΚΑΛΟΥΔΗΣ
Είτε πάρουμε τα όρη και τα λαγκάδια αναζητώντας το περίφημο θεραπευτικό βότανο είτε το αγοράσουμε, φέτος θα βρούμε κι άλλους τρόπους να το αξιοποιήσουμε, εκτός από ρόφημα για το κρυολόγημα.