အလွဴဒါန ျပဳၾကရာ၀ယ္
ျမန္မာဗုဒၶဘာသာ အေတာ္မ်ားမ်ားသည္ အလွဴဒါန ျပဳရသည္ကုိ ႏွစ္သက္ျမတ္ႏုိးတတ္ၾက၏။ ရွိလ်ွ င္ လွဴမည္ဟူေသာ စိတ္သည္လည္း လူတုိင္းနီးပါး ရွိေနၾကသကဲ့သုိ႔ စည္းပြားဥစၥာ ရွာေဖြၾကသည့္ ရည္ရြယ္ ခ်က္မ်ားတြင္လည္း လွဴႏုိင္တမ္းႏုိင္ ေပးကမ္းေထာက္ပံ့ႏုိင္ရန္ ဟူသည့္ ရည္ရြယ္ခ်က္လည္း တစ္ခုအပါ အဝင္ ျဖစ္၏။ “မရွိလုိ႔မလွဴ မလွဴလုိ႔ မရွိ”ဟူေသာ အလွဴခံပုဂၢိဳလ္မ်ား၏ စကားမ်ားကုိလည္း မၾကာခဏ ၾကားေနရသျဖင့္ “ရွိရင္လွဴမည္၊ မရွိ ရွိတာလွဴမည္” ဟူေသာ အေတြးမ်ားက အလွဴေပးပုဂၢိဳလ္မ်ားကုိ
အလွဴအားေတြ ျဖစ္ေနတတ္ေပ၏။ သုိ႔ေသာ္ အေတာ္မ်ားမ်ားသည္ အလွဴဒါနျပဳရသည္ကုိ ေပ်ာ္ၾကေသာ္ လည္း ထုိအလွဴဒါန၏ ေနာက္ကြယ္တြင္ ေမွ်ာ္ၾကသည့္ အရာမ်ားကလည္း ရွိေနတတ္ၾကသျဖင့္ လွဴ
သေလာက္ ခရီးမေပါက္ၾကသည္မ်ားလည္း ရွိတတ္ၾကေပ၏။ မည္သုိ႔မည္ပုံ လွဴရမည္ကုိ အေလးမထား မိဘဲ “ဘယ္ေလာက္လွဴႏုိင္တယ္၊ ဘယ္လုိလွဴႏုိင္တယ္၊ ဘယ္မွာလွဴႏုိင္တယ္” စသည္ျဖင့္ အလွဴ၏
ေနာက္ကြယ္တြင္ ျဖစ္ေပၚတတ္သည့္ ထင္ေပၚမႈမ်ား၊ ဂုဏ္ယူမႈမ်ား၊ ခ်ီးက်ဴးမႈမ်ား၊ ၾကြားဝါမႈမ်ားတြင္သာ အေလးထားတတ္သည္မ်ား ရွိေနသျဖင့္ လွဴသလုိမျဖစ္ဘဲ ယူသလုိ ျဖစ္ေနတတ္ၾကသည္မ်ားလည္း ရွိ တတ္ၾက၏။ တဏွာမပယ္ဘဲ တဏွာဝယ္သလုိ ျဖစ္တတ္သည္မ်ားလည္း ရွိတတ္ၾကေပ၏။