Արա ԱԼՈՅԱՆ. Բանաստեղծություններ
*** Պատկերացրու, որ դեռևս չե՛ս մահացել, ու չի հասել դեռ անեծքը քեզատողի, որին այնքա՜ն սիրել ես դու, աստվածացրել, որ կաթում է նա, ակամա, ամեն տողից: Պատկերացրու, մոռացել է…քեզ հիշել նա, Եվ հիշելէ, որ կարողէ մոռանալ քեզ, Եվ լույսերում ցերեկային, կեսգիշերվա՛ավելի սու՜ր ու կուրացնո՜ղ, մութերում կեզ: Պատկերացրու, որ շնչում ես դու տակավին, զի անշունչ է քո մարմինը նրա համար, ով արալեզ չեղավ, Արքա՛, քո դագաղին, Բայց դու սիրիր, որ չմեռնես, որ …չլինես անմահ… Հիշողասուրճ՝ խոհադառնությամբ Պարզվեց արյուն էլ չունեմ, երբ խրված էր դանակը սրտիս, զի հայտնի էր…չունես սիրտ ու ինձ՝ սրտանձավում քո ոտնաչափ, ու եթե խլված ողն էիր դու իմ, ես էի անողնաշար, եվ դրախտն էլ հեքիաթ էր՝ շարադրված ստից: Պարզվեց ձեռքեր չունեմ, եվ ավելին՝ չունեմ թևեր, երբ չվեցիր հարավ, ու տաքացար (ես սառեցի...) այլ ափերի, Երջանկություն էր, բայց, քեզնով տառապելին Եվ հիշվողը՝ քոտես, քոբույր ու քոտևել: Պարզվեց շուրթ չունեմ, առավել ևս՝ համբույր, Եվ հպվել ես միայն բնազդներով քսու, պագշոտ ու մսական, Բայց ապրում ես իմ մեջ, և հաշտեցնում սակայն Քո բացակա ճառագումին, որ, չգիտես ինչու, գիշերվա է կապում: Պարզվեց կյանք չունեմ, և չունեմ ոչինչ, որ չափելի է ու առանձին՝ քեզ բացառած,