5 minute read

Het tweede leven van Kneppelhout

Lambert Kneppelhout is een gepensioneerde postbode. Zijn vrouw heeft hem verlaten voor een ander. Langzaam pakt de zestiger de draad weer op en zoekt hij zijn weg in de herfst van het leven.

Naar Frankrijk!

Advertisement

Lambertus Kneppelhout is enorm teleurgesteld. In de wereld, maar vooral in zichzelf. Sinds zijn vrouw Bea hem heeft verlaten, lijkt hij te ontspo ren. De onbegrensde vrijheid die hij aanvankelijk voelde is verworden tot een doelloos vacuüm, een peilloos diep zwart gat. Al zijn plannen om een nieuwe, flitsen de start de maken zijn mislukt.

Deze sombere overpeinzingen in zijn ongezellige rommelkeukentje worden verstoord door geklop op het raam. Oh, nee toch, denkt Lambert, toch niet weer die Wildervank en Gierstbergen, die willen dat ik meega naar hun stamkroeg? Dan ziet hij het pittig gecoiffeerde hoofd van Marjolein Minnen tussen de geraniums. “Hee Kneppie, ga je mee naar het museum? En daarna lekker dineren in visres taurant In den gevulden Kip?”

Even later wandelt Lambert ge armd met zijn vriendin. Hij weet niet zo goed wat hij aan haar heeft, wie ze werkelijk is. Maar Marjolein verwent de oud-postbode zowel aan tafel als in bed op verfijnde wijze. Dan was het thuis maar behelpen, denkt Lambert, daar was het eens per maand stamppot met worst. Hij moet breed lachen om deze spontaan opborrelende, treffende metafoor.

“Binnenpretje, Kneppie?”, informeert Marjolein. “Ik dacht aan je kookkunst”, zegt Kneppelhout. “Ach nee, echt? Niet aan mijn andere vaardigheden?” Marjolein knijpt Lambert speels in zijn kont. Hij maakt een luchtsprongetje en zegt: “Met jou lijkt alles zo makkelijk. Ik zou wel weg willen hier. Naar een plaats waar ik écht helemaal opnieuw kan begin nen. Met jou.” Marjolein staat abrupt stil. Ze trekt hem naar zich toe, kijkt in zijn ogen en fluistert: “Kun jij gedachtenlezen, Kneppie?” “Uh, hoezo?” “Dat vertel ik je straks, in In den gevulden Kip . Eerst naar de expositie.”

Na wat gedrentel langs vlekkerige landschappen zitten de twee geliefden tegenover elkaar aan een piepklein tafeltje in het restaurant. Lambert wacht geduldig. “Luister schat”, zegt Marjolein na een minuut of tien tanden stoken. “Lieve Kneppie, ik ga naar Frankrijk. Daar heb ik een boerderijtje gekocht. Ga met me mee! Maak me gelukkig in la douce France.”

VOLOP VARIATIE OP EEN TOPLOCATIE WWW . WOONBOULEVARDNIJMEGEN . NL WOONBOULEVARD NIJMEGEN ELKE ZONDAG GEOPEND VAN 1 2.00 TOT 1 7.00 UUR WIJCHENSEWEG 1 50-1 90 DE PAASHAAS OP DE WOONBOULEVARD ZONDAG 1 4 & 21 APRIL EN 2 E PAASDAG VOOR ALLE KINDEREN EEN LEUKE TRAKTATIE VAN 1 2.00 TOT 1 7.00 UUR Woonboulevard Nijmegen • Wijchenseweg 150-190 www.woonboulevardnijmegen.nl Elke zondag geopend van 12.00 tot 17.00 uur Allerlaatste trends... Leukste ideeën... Mooiste voorbeelden... Het bekende muzikale duo Lieke Grey & William Smulders zorgt voor extra sfeer! ZaterdaG 25 mei & ZondaG 16 juni Op beide dagen van 12.30 - 16.30 uur VOLOP VOORDEEL OP EEN

TOPLOCATIE 12.000 M 2 WijchenseWeg 150-190 wOONbOuLEVARDNIjMEgEN.NL elke zondag geopend 12.00 - 17.00 uur TE HuuR: SCHITTERENDE LOCATIE VOOR LUNCHROOM, MET DOORGANG NAAR WINKELCENTRUM DUKENBURG VOOR VERDERE INLICHTINgEN: BESTUUR 06 53 35 68 71 uw EIgEN LuNCHROOM?

‘Ik heb iemand een tweede kans in het leven gegeven’

De vraag is vele malen hoger dan het aanbod, de wachtlijsten voor een niertransplantatie zijn dan ook lang. Nijmegenaar Roeland Loosen (58) besloot hier wat aan te doen en anoniem een nier af te staan.

’H et begon in 2016 tijdens de kerstdagen, een periode waarin je automatisch meer bezig bent met zingeving. In de Volkskrant las ik een verhaal van Marcel Levi, toen nog internist en bestuursvoor zitter bij het AMC. Een man die net iets jonger is dan ik, met een actief leven en in goede conditie. Hij had anoniem een nier afgestaan en het leven van een wildvreem de daarmee compleet veranderd. Levi zei in dat interview: 'Je moet weggeven wat je kunt missen'. Dat resoneerde in me en het verhaal liet me de weken daarna niet meer los. Het zette me uiteindelijk aan, me ook aan te melden als donor.

Je kunt met één gezonde nier gewoon oud worden, dat je er twee hebt, is eigenlijk een weeffoutje van de natuur. Maar een nier afstaan is een ingrijpende beslissing en voor een donor niet zonder risico. Bij het Radboudumc werd ik ontzettend goed begeleid. De voorlichting is grondig en alle mogelijke scenario’s, ook de minder leuke, worden met je doorgenomen. Om geschikt te zijn als donor moet je aan strenge ge zondheidscriteria voldoen. Na de intakegesprekken volgde uitgebreid lichamelijk onderzoek.

In november 2017 ging ik uiteindelijk onder het mes. Vlak voor mijn operatie postte ik vanuit het ziekenhuis een bericht op Facebook. De vele reacties ontroerden me. Pas toen besefte ik echt hoeveel mensen in hun omgeving te maken hebben (gehad) met nierfalen. Schokkend dat het daarbij ook om veel jonge mensen gaat. De impact van falende nieren op je leven is enorm. Je moet meerdere uren per dag - soms wel drie keer per week - dialyseren. Je hebt nauwelijks energie om te studeren of te werken. Het ontwricht je hele leven. Met een nieuwe nier gaat er een wereld open, niet alleen voor de ontvanger, maar ook voor diens nabije omgeving: die zijn af van het zorgen. Mijn operatie ging voorspoedig. Gelukkig, want je hoort weleens andere verhalen. In het ergste geval gaat je kwaliteit van leven als donor achteruit. Soms wordt de nier door het ontvangende lichaam afgestoten. Dat zijn allemaal overwegingen die je mee neemt. Gelukkig gaat het in veel gevallen ook goed. Bij wie mijn nier is terechtgeko men, weet ik niet. Dat is goed zo. Mensen staan niet voor niks op de wachtlijst en je gaat ervan uit dat ze zorgvuldig met ‘jouw’ gedoneerde orgaan omgaan.

Iemand die rookt als een ketter en stevig drinkt, komt volgens mij sowieso niet in aanmerking zonder een drastische veran dering in levensstijl. Dat is ook niet waar je de focus op moet leggen. Ik heb iets gedaan wat ik belangrijk vind en de kans is groot dat ik iemands leven daar positief mee heb veranderd. Ik weet dat ik iemand een twee de kans in het leven heb gegeven. Spijt heb ik geen moment gehad. Als het kon, zou ik het zo weer doen.” ¶

This article is from: