Ατροπάτης
Το πσρ Στην ανατολή ο άνθρωπος-φίδι άρμεγε λαίμαργα τους δικέραιους ήλιους έσερνε το κεφάλι του στην άνυδρη άμμο ξερνούσε κάθε τόσο προφητείες φέρεθρες, σκοτεινές κι έπειτα αναπαυόταν πρόστυχα για τριακόσιες μέρες στην κοιλιά του βράχου Το ύδωρ Στο βορρά λεύχαιμες ημέρες σεληναία στόματα χολέρες υετών όλοι τους άρρωστοι θεοί όλοι τους γίγαντες με τη ματιά τους ξέραιναν το σπέρμα τους το’ριχαν τροφή στους λύκους κι έπειτα ξάπλωναν τα σαπισμένα μέλη τους και λιμοκτονούσαν στις λερές τους κλίνες άχρι θανάτου Η γη