poreia44_poreia 24.qxd 25/4/2017 6:30 πμ Page 1
Αντί Προλόγου 8 μεγιστάνες της παγκόσμιας ολιγαρχίας κατέχουν περισσότερο πλούτο από τον μισό πληθυσμό του πλανήτη! εν είναι η πρώτη φορά που με επίσημο τρόπο το σύστημα παρουσιάζει τις τερατώδεις αντιφάσεις του. Συχνά πυκνά διεθνείς οργανισμοί δημοσιεύουν στοιχεία που πιστοποιούν τον προκλητικό πλούτο μιας χούφτας κεφαλαιοκρατών απέναντι στη φτώχεια και τη δυστυχία των λαϊκών μαζών. Αυτό έρχεται να επιβεβαιώσει και η έκθεση (16/1/2017) της ΜΚΟ Oxfam με στοιχεία της Credit Suisse και άλλων διεθνών οργανισμών. Ο πλούτος 8 κροίσων ξεπερνά την συνολική περιουσία των φτωχότερων 3,6 δις, δηλαδή του μισού πληθυσμού του πλανήτη! Σύμφωνα με την ίδια οργάνωση, έναν χρόνο πριν χρειάζονταν να αθροιστεί η περιουσία των 63 πλουσιότερων του κόσμου... για το ίδιο αποτέλεσμα. Όλοι οι αριθμοί που περιγράφουν αντίστοιχα μεγέθη αποδεικνύουν πεισματικά το ίδιο συμπέρασμα. Ότι κάθε χρόνο η ψαλίδα ανοίγει. Κάθε χρόνο οι αριθμοί τους φορτώνονται ακόμα περισσότερο με τη φρίκη και τη βαρβαρότητα του συστήματός τους... Κάθε χρόνο η μεγάλη αλήθεια, η αντίθεση από την οποία σπαράσσεται ο καπιταλισμός παρουσιάζεται όλο και πιο κυνική, σαρώνοντας τα φτιασιδώματα των απολογητών του. Για αυτό η κυρίαρχη προπαγάνδα, αξιοποιώντας κάθε κανάλι αναγκάζεται να θάβει αυτή την αλήθεια κάτω από τόνους λάσπης κάλπικων ερμηνειών και πλαστών αντιθέσεων. Οι «αγνωστικιστές» και οι πάσης λογής μεταφυσικές προσεγγίσεις, απορούν με την απληστία του είδους μας. «Τι θα τα κάνουν όλα αυτά;» αναρωτιούνται. Αναφέρονται γενικώς και αορίστως στον άνθρωπο, κρύβοντας κάτω από αυτό το ουσιαστικό, τις τάξεις και τις αντιθέσεις τους. Καταλήγουν πάντα στην καρτερία και υπόσχονται δικαιοσύνη στη μετά θάνατο ...ζωή. Οι ακραιφνείς και δηλωμένοι οπαδοί της καπιταλιστικής βαρβαρότητας το παρουσιάζουν ως κάτι λογικό. Είναι η φύση του ανθρώπου φωνάζουν. Ντύνουν τη ληστεία και τα εγκλήματα των μονοπωλίων με τους «θεσμούς και τους νόμους» του συστήματός τους. Φτιάχνουν για κάθε μεγιστάνα το βιογραφικό-παραμύθι του αυτοδημιούργητου, του ευφυή που έκανε την «κατάλληλη κίνηση τη σωστή στιγμή». Παρουσιάζουν τη βαρβαρότητα ως μια απόλυτα φυσιολογική εξέλιξη, ως ένα άλλο φυσικό φαινόμενο. Οι ρεφορμιστές και η σοσιαλδημοκρατία σε όλες τις αποχρώσεις τους σημειώνουν το γεγονός ως μια ανωμαλία του συστήματος, αναζητώντας το λάθος στη συνταγή-στο μείγμα της πολιτικής. Χαράζουν πολιτικές «αναδιανομής του πλούτου» που πάντα καταλήγουν σε παγκόσμιο και εθνικό επίπεδο στο ίδιο αποτέλεσμα. Όλο και λιγότεροι πλούσιοι συγκεντρώνουν μεγαλύτερα πλούτη σε βάρος των φτωχών. Όλοι μαζί με την αμέριστη στήριξη των ΜΜΕ θα κάνουν ό,τι μπορούν ώστε η συνταρακτική αυτή γνώση να πνιγεί στις ψεύτικες αντιθέσεις που δημιουργούν ανάμεσα στους εργαζόμενους. Έτσι ώστε όταν θα αναζητά κάποιος απαντήσεις για το μοίρασμα του παραγόμενου πλούτου, όταν θα επιχειρεί να επιρρίψει ευθύνες για τη σημερινή κατάσταση, να τις αναζητά στα κοινωνικά του αδέρφια αφήνοντας στο απυρόβλητο τους πραγματικούς αίτιους. Έτσι, οι δημόσιοι υπάλληλοι «που δεν πάνε στη δουλειά τους», οι ελεύθεροι επαγγελματίες και οι αγρότες «που φοροδιαφεύγουν», η «χαμηλή παραγωγικότητα» των εργαζομένων, η διαφθορά «όλων των Ελλήνων», ή, ακόμα χειρότερα, οι «ξένοι μετανάστες», θα αποτελέσουν την καταθλιπτική «απάντηση» από τη μεριά του συστήματος για τη σημερινή πραγματικότητα. Κι αν κάποιος αντιπαραθέσει στην προπαγάνδα τους, την φανερή αντίθεση ανάμεσα στο κεφάλαιο και την εργασία, αν επικαλεστεί κάποια από τις τόσες εκθέσεις για το μοίρασμα του παγκόσμιου πλούτου, οι θιασώτες του συστήματος θα απαντήσουν με μια φωνή «άστο αυτό τώρα... αυτό είναι άλλο θέμα». «Αυτό δεν αλλάζει, εμείς να δούμε τι κάνουμε». Σαν να στέκουν οι κεφαλαιοκράτες στο βάθρο τους ανεξάρτητα από τον λαό και τους εργαζόμενους, σαν να μπορούν να υπάρχουν χωρίς την εκμετάλλευση της εργασίας. Οκτώ μόλις «άνθρωποι» κατέχουν όσα ο μισός πληθυσμός της Γης. Όπως εύστοχα αναφέρει ο Μαξ Λόσον, διευθυντής της Oxfam «οκτώ άνθρωποι χωρούν σε ένα αμαξίδιο του γκολφ». Δισεκατομμύρια άνθρωποι ξυπνούν κάθε πρωί για να παράγουν με τη δουλεία τους ένα τεράστιο πλούτο που καρπώνεται μια δράκα εγκληματικών μονοπωλίων. Δεν έχει να κάνει με την φύση του ανθρώπου, αλλά με τη φύση του καπιταλιστικού συστήματος. Να ποια είναι η μεγαλύτερη αλήθεια, το πιο σωστό εργαλείο για να ερμηνεύσει κανείς τα δεινά των λαών ολόκληρου του πλανήτη. Οι υπηρέτες του συστήματος, από τη ναζιστική Χρυσή Αυγή που καταγγέλλει ως υπαίτιους των προβλημάτων, τους θαλασσοπνιγμένους απόκληρους του πλανήτη, μέχρι τη ΝΔ, το ΠΑΣΟΚ, το ΠΟΤΑΜΙ, αλλά και τις πιο «ψύχραιμες φωνές» της σοσιαλδημοκρα-
Δ