Utdrag frå
Eg er V-vida
av Tone E. Solheim
Samlaget 2024
Side 25–34
MOBBING
Vida stammar. Det verste er at V, den første bokstaven i hennar eige namn, er den tyngste bokstaven å seie. Besteveninna Siri har nett flytta til Bergen, og Vida kjenner seg ikkje trygg på skulen utan ho. Den einaste ho stolar på, er Eirik, læraren deira. Første dag i niande byrjar Viktor i klassen. Han haltar og kan ikkje strekke ut den eine armen heilt, men han bryr seg ikkje om at folk stirer. Kanskje ho kan lære noko av han?
Kjæredagbok
SkulenersåkjiputanSiri.Igårgjekkegheile skuledagenutanåseieeiteinasteord,ogdetvar ingensomlamerketildet.IkkjeEirikeingong!Eg innsågdetikkjeføregsatpåbussenpåvegheim, ogdåbyrjaegnestenågrine.
Haddeegvorehovudkarakterenieinmanga,hadde nokkjensleneminedukkaoppsomskriftover hovudetmittakkuratno.
Trist.Einsam.Lei.
Menegerikkjehovudkaraktereninokonmanga.Er ikkjehovudkaraktereninokosomhelst.
Siri.<3Saknarhosåhimlamykje.
Detluktaralltidekkeltutanfordøratilkjølerommet. Surnamjølkogrotetreverk.Menegfåridetminstestå ifredher,ogdeterdetviktigaste.Deiandreiklassen harklyngasegsamankringdøratilnaturfagsalen,som framleiserlåst.Ventarpååfåsleppeinntilreagensrøyr ogbunsenbrennararogslangardruknaiformalin.Eg tekframmobilenfråjakkelomma,fiklarlittmedhani eitforsøkpååsjåopptekenut.Utanåtenkeopnareg meldingstrådenmedSiri.
Natta,Vida-chan! erdetsistesomstår.
Synetavnamnethennarfårbesteven-saknettilå vakneinnimeg.Siriharògskuleno,menomeger heldig,fåregkanskjesvarlikevel?Egbyrjaråskrive, menstoppardåeghøyrerstemmatilOleKristianfrå littlengerbortigangen.
«Kvaerdetsomfeilardeg,eigentleg?»seierhan. Egløftarblikketfråmobilen.SerOleKristianog PeterstillesegoppframomViktor,somryggarbakover motvindauget.Sekkenhanstrefferrutamedeitdunk.
«Armendinserjoheilthemmaut»,heldOleKristianfram.
Deiandreiklassensluttaråsnakke.
Nobyrjardet,tenkereg.
OleKristiangirdinosaurarmentilViktoreitlite dytt.Egrynkarpanna.Kvirmegtilscenaegveitkjem tilåutspelesegframommegomberrenokresekund. HaddeSirivoreher,haddehogaranterttekeViktorsi side.FåttOleKristiantilåsvelgjedeistyggeordasine medberreeitblikk.MenSirierikkjeher,ogegerikkje Siri.Egsvelgjermineeigneord,bådedeisomerfine, ogdeisomerstygge.DeteinasteegkantilbyViktor, ernokreuslekonsonantarpåeisnor.
Egsleppermobilennedattilomma.Håpar,håpar, håparatEirikkjemførOleKristianrekkågjerealtfor mykjeskade.Egheldpusten,ventarieislagsgrufull spenning.MenViktorverkarikkjebrydd.Hanberre hevaraugebrynaogserpåOleKristiansomomhan vareittåpeleg,liteekorn.
«Megfeilardetingenting»,seierhan,akkurathøgt noktilateghøyrer.«Spørsmåletervelhellerkvasom feilar deg.Egsågdegeteeinbuseimattetimenigår. Ogdusynest eg errar?»
Detgåreitgispgjennomheilegangen.Miriamklaskareihandflatemotmunnen.JanaogAleksandraser
storøygdepåkvarandre,medanPeter,somframleis stårattmedOleKristian,brestutilatter.
«Kvafaen…»,byrjarOleKristian,menbliravbrotenavAurora.
«Æsj,Olek»,seierhomedarmaneikross.«Duerså sinnssjuktekkel?»
«Kjeften»,mumlarOleKristianogstapparhendene sinesådjuptnedibukselommeneathannestenveltar framover.Egserhanraudne,snusegdelvisvekk.
Peter,somendåikkjeharsluttaåle,støttarsegpå eineskuldratilViktor.
«Éin–nulltildeg,Viktor!»hikstarhan.«Erikkje kvardagnokonfårOlektilåhaldekjeft.Duerkonge!»
EgserViktortrekkeunderleppainnimunnenieit forsøkpååhaldemaska.Menhanklarardetikkje, ogplutselegharansiktethanseksplodertieitgedigent smil–detstørstesmiletegnokongongharsett.
* EgteksamebusssomViktorheimfråskulen.Omeg snurmegiframsetet,kanegskimtetoppenavhovudet hansibaksetet,mellomkrøllanetilPeterogpiggsveisentilOleKristian.FramomdeisitMiriamogAurora.
Eghøyrerlatterendeiraheilthit.Viktorsmilerdet storesmiletsitt,fårsteinrøysaimagenmintilåbuldre.
Veitikkjeomegermestmisunnelegellerleimeg.Fire
dagarpåMoltemyraskulevaraltViktortrong.Noer detingensomleravdinosaurarmenhanslenger,av athangårsårart.Nolerdeiavvitsanehanfortel,av altdetmorosamehanseier.Ogdetkjennestsåhimla urettferdig.
Egrettarblikketframover.Telmidtstripeneetter kvartsombussenkøyreroverdei.Måteljefortfor åhaldefølgje,tretti-ein-to-tre-fir-fem-seks-sju-ått-ni.
Dåbussensvingarinnpåbusstoppenvedbyggefeltet, eregkommentilfirehundreogtretten.Firehundre ogtrettenmidtstriperåleineiframsetet.
Lærarenharbestemtatviskalhautegym,sjølvomdet regnar.Stafettførst,såfotball.Egskiftarsåfortegkan.
Ikkjefordiegglermeg,menfordiegvilvekkfrådei andrejentene.Vekkfrådeisyrlegetungenedeiraog kommentaraneegveitvilkomme.Mensomvanleger egikkjekjappnok.
«FinBH, V-vida»,kjemdetsukkersøttfråandresida avgarderoben.
Egrynkarpanna.Faldargenserenminoglegghan nedigymbagen.SnurmegikkjemotAuroradereg veithostårideinyegymkledasine–eijoggebukse medpatentknapparlangssideneogeinhettegenser sompassarhoperfekt.Sernedovermegsjølvistaden, påBH-enminmedHelloKitty-motiv,pådenmjuke magensomerdelvisskjultavjoggebuksa.Detsvir bakomaugamine.
V-vida.
Namnetersurgrasimunnenmin.Harikkjeblitt kalla V-vida sidansjetteklasse,dåSiriflyttahitog
insistertepååblivenmedmeg,sjølvomegstammaog vartreigograr.
Egtruddeverkelegdeihaddegløymtdet.
«Vorepåshoppingibarneavdelingaigjen, V-vida ?» heldAurorafram.«Kanduikkjespørjemordiomeg kanblimednestegong?Egtrengverkelegeinysparkebukse.»
AleksandraogJanabyrjaråfnise.Miriam,somstår påmisideavgarderoben,berrehimlarmedauga.Eg håparatdeterfordihosynestAuroraerunødvendig slemmotmeg,ogikkjefordihoògsynestegerteit.Eg svelgjerdenstoreklumpensomhardukkaoppihalsen.Dreggenserenoverhovudetogskaltilågåfrågarderoben,dåstemmatilViktorsnikseginnihovudet mitt.
Megfeilardetingenting.
DetvardethansatilOleKristianigangenutanfor naturfagsalenigår.OgOleKristianhøyrdepåhan. Ikkjemedeingong,sjølvsagt,menettereistund.Vil Auroraòghøyrepåmeg,omegberretoreråsnakke?
«Sluttå…k-kallemeg…V-vida»,prøvereg,men ordakjemikkjeutsomtenkt.«Egheiter…V-vida… V…V-vida…V…»
Aurorakjemborttilmegogleggeilett,litahandpå skuldrami. 31
«Mendeterjoakkuratdetegseier»,seierhomjukt. «V-vida.»
Egknipattauga.KjennerAurorasleppetaketom skuldrami,høyrerdetgåigarderobedøra.Egopnar augaakkurattidsnoktilåsjåJanaogAleksandrapile utetterho,somtofnisandemus.Miriam,somframleisstårpåmisideavgarderoben,møterblikketmitt såvidtdeter.Hopresserleppenesinesaman,trekker påskuldrenesomforåseieategikkjeburdetamegså næravdet.Såsukkarhoogfølgjeretterdeiandreuti regnet.
Eggårmedsteinrøysaimagenrestenavdagen.Klararikkjeåspringefort,fårikkjetilåsparkefotball.
Ingenavdeiandreseratskoaminehargroddfasti kunstgraset,atdethengeisvartskyoverhovudetmitt somregnarekstraberrepåmeg.Dålærarenendeleg blæsifløyta,seregbortpåViktor,somharståtti dengrøneregnjakkasiogvoredommargjennomheile kampen.Egserhanopnemunnensomforåseienoko tilmeg,menførhanrekkdet,snuregmegoggår.
V-vida.
Egsitpådissapåleikeplassen.Sparkarfråmedtøyskoamineidengrovesanden,dissarframogtilbake
gjennomdenkjøligekveldslufta.Tauasomhelddissa oppe,kjennestsomsilkemothandflatene,glattautav tallausehenderførmine.Eglukkarauga.Lenermeg bakoversålangtdetgår,ogprøveråikkjetenkepå nokosomhelst.Attogfram,attogfram.MenAurora larmegikkjevereåleine.Detersomomskrømtethennarfølgjerettermeg,kviskrareklesanningariøyret mittkvarenneggår.
V-vida.
Egbremsarfartenmedhælane.Fårsandbakom einepløsa,menbryrmegikkjemedåtømmehan ut.Istadenlenereghovudetmotdetglattetauet, seropppådenraudnandekveldshimmelen,påskyene somliggsomsukkerspinnkringfjelltoppane.Egburde ikkjevereoverraska.Harfåttsamekallenamnetslengt ettermegtusengongerfør.Mendennegongenklang detsåmykjesterkare,klistradetsegfastimegsomeit våttdusjforheng.
«V-vida»,seieregprøvande.«V…V-v…» Stemmamiereitospelauv.Skjelvande,skjør.
Heilthundreprosentubrukeleg.
Forstårgodtatdeiandreiklassenikkjelikarmeg. Eglikarikkjemegsjølv,egheller.
Detvibrerersvaktilommami.Eglirkarframmobilen,opnarmeldingafråSiri.Eitbilete.Aveinbergensk
kveldshimmelsomerlikerosasommin.Egserpå biletettilskjermengårisvart,ogegfåraugepåmeg sjølvistaden.Detkrusetehåretmitt,denvesle,runde nasen.Kinnasomersåfulleavfrekneratdeinestenser skitneut.
EgerVida,ikkje V-vida.
Egputtarmobilentilbakeilomma,ogdyttarfartpå dissaatt.Lenermegframogtilbake,framogtilbake, tilføteneminenårdenrosakveldshimmelen,ogeg kanhoppeav.